Wie een tuin ontwerpt kent het gevoel: je zit voor een wit blad papier, je trekt de omtrek van je tuin en dan……. Voorzichtig begin je wat te tekenen. Terras aan huis, in het midden een gazon, aan de randjes ingekleurd met wat smalle bloemenborders, een schuurtje, kas of overkapping in de hoek, lage planten en een klein boompje. Zo zijn 9 van de 10 tuinen, zelfs hele grote. Gaap!
Ik merk het bij cursisten in mijn workshops en ook bij klanten die me vragen om een ontwerp. Het lijkt wel ruimtevrees. Daarmee bedoel ik de angst om de beschikbare ruimte royaal te vullen – in 3D – met bloemen, struiken en bomen. En een zitje om er zelf middenin te gaan zitten in plaats van ervoor of erachter.
Toch voelt een tuin pas écht fijn als er genoeg groen is. Minstens tweederde van het totale tuinoppervlak zou gevuld moeten zijn met planten, waarvan dan weer minstens de helft met planten die hoger zijn dan een meter, bijvoorbeeld bomen en struiken. Liefst in ‘laagjes’ van verschillende hoogte. En ja, ook dat kan onderhoudsvriendelijk zijn.
Het klinkt als een stom regeltje, maar iedereen kan het verschil voelen. Tijdens mijn rondleidingen in Bloemenpark Appeltern laat ik mensen het verschil zelf ervaren en ze zijn altijd verrast hoeveel het uitmaakt. In een tuin waar naar verhouding te veel plat is, voel je je als een ooievaar in een veldje met sla. Het Madurodam effect. In de tuin is dat gewoon saai.
Daarom moedig ik iedereen aan om de tuin-ruimtevrees te laten varen. Maak laagjes met bomen en struiken. Zo maak je een paradijsje maken van je eigen tuin. Wees royaal met groen, heb lef!
Geef een reactie